Cykl, hormony i miesiączka

Za typowy uznaje się cykl trwający od 21 do 35 dni, licząc od pierwszego dnia krwawienia do dnia poprzedzającego kolejne, przy krwawieniu od 2 do 7 dni. Wahania rzędu kilku dni między cyklami są częste i same w sobie nie oznaczają choroby. Diagnostyki wymaga cykl regularnie krótszy niż 21 dni albo dłuższy niż 35 dni, brak miesiączki przez trzy miesiące oraz nagła zmiana rytmu, który wcześniej był przewidywalny.

Powtórz test po tygodniu, bo zbyt wczesne wykonanie to najczęstsza przyczyna wyniku fałszywie ujemnego. Jeśli drugi test też jest ujemny, a krwawienia nadal nie ma, przyczyn szuka się poza ciążą: stres, duża zmiana masy ciała, intensywne treningi, choroby tarczycy, hiperprolaktynemia, zespół policystycznych jajników oraz zmiana leków. Trzy miesiące bez miesiączki to moment na wizytę i badania, a nie na kolejne czekanie.

Tak, ma taką możliwość. Ibuprofen w mocach 200 mg i 400 mg oraz naproksen sodowy 220 mg kupisz bez recepty, natomiast ibuprofen 600 mg i naproksen w mocach 250 mg oraz 500 mg mają kategorię Rp. Na receptę wydawany jest też kwas traneksamowy stosowany przy obfitych krwawieniach. Zanim jednak lekarz sięgnie po mocniejszy preparat, sprawdza, czy ból nie wskazuje na endometriozę albo mięśniaki, bo wtedy leczenie wygląda inaczej.

Nie. Krótkie, skąpe plamienie w okolicy owulacji zdarza się u zdrowych kobiet, podobnie jak plamienia w pierwszych cyklach po rozpoczęciu antykoncepcji hormonalnej. Niepokoi plamienie powtarzające się w każdym cyklu, pojawiające się po stosunku, trwające dłużej niż kilka dni oraz każde krwawienie po roku od ostatniej miesiączki. Te sytuacje wymagają badania ginekologicznego, bo źródło bywa w szyjce macicy albo w błonie śluzowej.

Od zebrania faktów, które i tak padną w gabinecie: zapisu długości ostatnich cykli, informacji o nadmiernym owłosieniu i trądziku, zmian masy ciała oraz listy przyjmowanych leków. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach hormonalnych i USG jajników, więc samo USG ani sam wynik krwi nie przesądzają sprawy. Teleporada pomaga uporządkować kolejność badań i wystawić na nie skierowanie, ale rozpoznanie zapada po komplecie wyników.

Rozpoczęcia terapii hormonalnej nie prowadzimy zdalnie. Włączenie estrogenu wymaga oceny ryzyka sercowo-naczyniowego i onkologicznego, aktualnej cytologii, badania piersi oraz pomiaru ciśnienia, a to należy do wizyty stacjonarnej. Zdalnie da się natomiast prowadzić kontynuację terapii już rozpoczętej przez ginekologa oraz omówić objawy, które pojawiły się po jej włączeniu.